Kalejdoskop

Nieudany szkic. Jedyny sposób, w jaki szkic naprawdę przepada

Opublikowano na 2026-08-29 by Janusz Nawrat

The Failed Sketch: The One Way a Drawing Really Fails

Masz dwanaście minut. Tyle zostało, zanim słońce zejdzie za grzbiet i cały układ cieni, dla którego się tu zatrzymałeś, przestanie istnieć. Otwierasz szkicownik i przez pierwsze trzydzieści sekund nie robisz nic, bo nagle widzisz, że przed tobą jest wszystko naraz: kępa tarniny, dwa słupy, droga wchodząca w cień, trzy plany wzgórz i chmura, którą warto by zdążyć. Potem stawiasz pierwszą kreskę. Jest nie w tym miejscu.

Po dwunastu minutach patrzysz na kartkę i myślisz: nie udało się.

Prawie na pewno nie udało się w sensie, który niczego nie znaczy.

Dwa rodzaje porażki

Szkic może zawieść na dwa sposoby i tylko jeden z nich jest prawdziwy.

Pierwszy to porażka wizualna. Proporcje uciekły, drzewo wyszło za duże, perspektywa drogi się nie zgadza, kreska jest niepewna i widać, że ręka szukała. To nie jest porażka. To jest wygląd procesu. Szkicownik człowieka, który naprawdę rysuje w terenie, wygląda dokładnie tak i nie ma powodu, żeby wyglądał inaczej.

Drugi sposób jest realny i o nim jest cały ten tekst: szkic zawodzi wtedy, kiedy niczego nie rozstrzygnął. Kiedy za dwa tygodnie otwierasz go i nie potrafisz odpowiedzieć na jedno pytanie – skąd padało światło. Kiedy wszystkie kreski mają tę samą wagę, bo żadna nie została wybrana kosztem innej. Kiedy z kartki nie wynika, co było ważne.

Baudelaire opisał tę różnicę w recenzji Salonu 1845 roku, broniąc Corota przed zarzutem niedorobienia. Napisał, że jest wielka różnica między kawałkiem zrobionym a wykończonym: to, co zrobione, na ogół nie jest wykończone, a rzecz bardzo wykończona może nie być zrobiona wcale. Zdanie ma sto osiemdziesiąt lat i wciąż jest najlepszym możliwym opisem dwóch stron szkicownika.

Czytaj dalej →

Opublikowano przemyślenia | Otagowano #akwarela, #artblog, #composition, #Constable, #CreativeProcess, #Delacroix, #drawingpractice, #fastsketch, #fotografia, #framing, #inkwash, #kadr, #Kalejdoskop, #kompozycja, #lawowanie, #light, #linedrawing, #minimaldrawing, #minimalizmwrysunku, #notan, #notatkawizualna, #observationaldrawing, #obserwacja, #olowek, #patrzenie, #pencildrawing, #perfectionism, #perfekcjonizm, #Photography, #pleinair, #plener, #Ruskin, #rysunek, #rysunekwplenerze, #rysunekzobserwacji, #seeing, #sketchbook, #sketching, #swiatlo, #szkic, #szkicownik, #szybkiszkic, #thumbnailsketch, #Turner, #urbansketching, #valuestudy, #VanGogh, #visualnotes, #walor, #warsztat, #watercolorsketch | Dodaj komentarz

Wolniejsza ręka. Czym naprawdę jest kreatywna notatka

Opublikowano na 2026-08-24 by Janusz Nawrat

The Slower Hand: What a Creative Note Really Is

Otwórz notatnik kogoś, kto naprawdę go używa, a nie tylko nosi. Zobaczysz krzywy prostokąt z dopiskiem „światło stąd”, strzałkę prowadzącą donikąd, trzy słowa w kółku, przekreślone zdanie i datę wpisaną z rozpędu w niewłaściwym miejscu. To nie wygląda jak notatka. To wygląda jak drobna katastrofa.

I właśnie to jest kreatywna notatka.

Bo notatka twórcza nie jest zapisem. Zapis odtwarza to, co już było. Notatka twórcza zmienia to, co myślisz, w trakcie zapisywania – i to jedyne kryterium, które naprawdę ją definiuje. Jeśli po zamknięciu zeszytu wiesz dokładnie tyle samo, co przed jego otwarciem, nie zrobiłeś notatki. Zrobiłeś kopię.

Czytaj dalej →

Opublikowano przemyślenia | Otagowano #Analogowo, #AnalogTools, #CreativeNoteTaking, #CreativeProcess, #Creativity, #drawing, #DziennikWizualny, #EverydayArt, #HandwrittenNotes, #KreatywnaNotatka, #kreatywność, #mindfulness, #MyślenieWizualne, #NotatkiRęczne, #NoteTaking, #Notowanie, #ProcesTwórczy, #refleksja, #rysowanie, #sketchbook, #sketching, #SlowHand, #SlowLiving, #szkicowanie, #szkicownik, #SztukaCodzienności, #uważność, #VisualJournal, #VisualThinking, #WolniejszaRęka | Dodaj komentarz

Wzgórza Tynieckie. Nie wypiętrzyły się – po prostu zostały

Opublikowano na 2026-08-10 by Janusz Nawrat

Najwęższe miejsce doliny Wisły – na całej jej długości, od podnóża Karpat po ujście do Bałtyku – leży pod Krakowem, między Tyńcem a Piekarami. Rzeka ma tu niespełna czterysta metrów luzu między wapiennymi ścianami. Stoisz na brzegu, patrzysz na klasztor wsparty na skale i myślisz to, co myślą wszyscy: że woda przegryzła się przez kamień. To nieprawda. Wisła nie przecięła tych wzgórz. Weszła w gotową szczelinę.

Wzgórza Tynieckie należą do Pomostu Krakowskiego, wschodniej części Bramy Krakowskiej – to prawobrzeżne przedłużenie tego samego systemu wapiennych garbów, do którego należy Wawel. Zbudowane są z wapieni górnojurajskich, występujących tu w kilku odmianach: skalistej – litej, nieuławiconej – oraz ławicowej i płytowej, z krzemieniami. Ale nie wysokość jest tu najciekawsza, tylko sposób powstania. To zręby tektoniczne – bloki, które pozostały na miejscu, podczas gdy sąsiednie zapadły się wzdłuż uskoków. Rowy między nimi wypełniły miękkie iły mioceńskie, później rzeczne piaski i żwiry. Wisła płynie po tym wypełnieniu. Wybrała drogę najmniejszego oporu i wygląda dziś, jakby dokonała czegoś wielkiego. Najwyższy Guminek ma 293 albo 294 metry nad poziomem morza, zależnie od tego, kogo się zapyta; nad terasą Wisły to najwyżej dziewięćdziesiąt metrów różnicy. Wrażenie, jakie robi ten krajobraz, jest wyraźnie nieproporcjonalne do liczb.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Otagowano #BielanskoTynieckiParkKrajobrazowy, #BielańskoTynieckiParkKrajobrazowy, #ExplorePoland, #fotografiakrajobrazowa, #Geologia, #GeologiaPolski, #Geology, #HiddenPoland, #HikingPoland, #JuraKrakowskoCzestochowska, #JuraKrakowskoCzęstochowska, #jurassiclandscape, #JurassicLimestone, #Kalejdoskop, #krajobraz, #Kraków, #Krakow, #KrakowLandscape, #KrakowNature, #LandscapeLovers, #LandscapePhotography, #LesserPoland, #malopolska, #Małopolska, #Nature, #NaturePhotography, #PodgórkiTynieckie, #PodgorkiTynieckie, #PolandTravel, #polishlandscape, #PolskaNieoczywista, #przyroda, #SpacerPoKrakowie, #TurystykaBliskoDomu, #Tyniec, #TyniecHills, #VistulaRiver, #WapienieJurajskie, #Wisla, #Wisła, #WzgórzaTynieckie, #WzgorzaTynieckie | Dodaj komentarz

Pieskowa Skała – od jurajskiego dna morza do renesansu

Opublikowano na 2026-06-21 by Janusz Nawrat

Pieskowa Skała – From a Jurassic Seabed to the Renaissance

Rankiem, gdy Dolina Prądnika leży jeszcze w cieniu, a po stawach u podnóża wzgórza snują się resztki nocnej mgły, zamek zdaje się unosić nad ziemią. Białe wapienne ściany łapią pierwsze ukośne światło tak, że przez chwilę nie wiadomo, gdzie kończy się skała, a zaczyna mur. Prądnik pluszcze cicho. Gdzieś w koronie olszy odzywa się trznadel. Człowiek stoi i czeka, aż mgła opadnie – a tymczasem miejsce powoli ujawnia kolejne warstwy: renesansowe arkady, gotycką basztę, a za nią, wyrastającą z polan na krawędzi lasu, wapienną igłę Maczugi Herkulesa.

Skała z morza jurajskiego

Pod zamkiem, pod stawami, pod całym tym krajobrazem leży czas, którego nie mierzymy w stuleciach – geolodzy szacują, że tutejsze wapienie liczyć sobie mogą około 150 milionów lat. To szczątki organizmów, które żyły na dnie ciepłego morza jurajskiego – przede wszystkim gąbek, ramienionogów, rzadziej amonitów – sprasowane i scementowane w biało-szare skały. Dziś tworzą one groteskowe kolumny i filary wzdłuż całej Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Dolina Prądnika jest wcięciem w tę wyżynę; rzeka przez tysiąclecia wyżłobiła korytarz głęboki na sto i więcej metrów, odsłaniając po obu stronach ściany jurajskich skał. Twarde wapienie skaliste tworzą ostańce; mniej odporne wapienie ławicowe, które je otaczały, ustąpiły erozji, odsłaniając to, co twardsze.

Klimat doliny odróżnia się od otaczającego płaskowyżu: chłodniejszy latem, z częstymi inwersjami temperatury, wilgotny, z wiatrami płynącymi wzdłuż osi doliny. To dlatego tu, na dnie, tak często zalegają mgły – szczególnie jesienią i zimą, gdy ciepłe powietrze unosi się, a w dolinnym korytarzu zostaje chłodna wilgoć. Dla fotografa to dar: poranna mgła zamienia zamek w coś między turnerowskim krajobrazem a japońskim tuszem. Las nad krawędzią staje się cieniem bez szczegółów, a zamkowa loggia unosi się w bieli jak fragment dekoracji teatralnej.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Otagowano #castle, #DolinaPrądnika, #EaglesNests, #fotografiakrajobrazowa, #herculesclub, #historiaPolski, #JuraKrakowskoCzęstochowska, #KrakowCzestochowaUpland, #LandscapePhotography, #legend, #legenda, #limestone, #maczugaherkulesa, #Małopolska, #NapoleonOrda, #OjcowNationalPark, #ojcowskiparknarodowy, #OrleGniazda, #PieskowaSkalaCastle, #PieskowaSkała, #PolishHistory, #polska, #PradnikValley, #renaissance, #renesans, #rysunek, #sketching, #Szafrańcowie, #TravelPoland, #zamek | Dodaj komentarz

Od skały do mogiły. Rowerem wzdłuż Wisły, od benedyktynów w Tyńcu do cystersów w Mogile

Opublikowano na 2026-06-14 by Janusz Nawrat

Interaktywna mapka szlaku rowerowego: https://wislany-szlak-opactw.pplx.app/

Dwa opactwa, dwa wieki, jedna rzeka. Dwadzieścia sześć kilometrów, które czyta się jak otwartą księgę.

Są trasy, które pokonuje się dla samego ruchu – żeby rozprostować nogi, złapać wiatr, zmęczyć się przyjemnie. I są takie, które są opowieścią. Ta druga, wiodąca lewym brzegiem Wisły od Tyńca do Mogiły, należy do tych drugich. Zaczynasz ją na wapiennej skale, na której mnisi modlą się od dziesięciu wieków, a kończysz pod gotyckim krzyżem, do którego od siedmiuset lat pielgrzymują ludzie. Pomiędzy nimi jest rzeka – cierpliwa, szeroka, zakręcająca leniwie pod Wawelem – i dwadzieścia sześć kilometrów, które można przejechać w dwie, trzy godziny, a opowiadać o nich znacznie dłużej.

Weź rower. Najlepiej rano, gdy mgła jeszcze leży na rozlewiskach pod Tyńcem i pierwsze światło zsuwa się po murze opactwa. Resztę zostaw rzece – ona poprowadzi.

Start: skała, na której trwa modlitwa

Tyniec zaczyna się od skały. To nie metafora – opactwo benedyktynów dosłownie wyrasta z wapiennego wzgórza nad zakolem Wisły, jakby kościół i klasztor były przedłużeniem kamienia, a nie czymś na nim postawionym. Stoisz u podnóża i zadzierasz głowę, a mur zdaje się rosnąć wprost z calizny. To najstarszy istniejący klasztor w Polsce. Mnisi są tu obecni – z jedną tylko przerwą, między rozwiązaniem opactwa w 1816 roku a powrotem w 1939 – od dziesięciu wieków.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Otagowano #ArchitekturaSakralna, #barok, #Baroque, #BenedictineAbbey, #Benedictines, #Benedyktyni, #BikeTouring, #BikeTrip, #CistercianAbbey, #Cistercians, #CulturalHeritage, #CyclingPoland, #CyclingRoute, #Cystersi, #DziedzictwoKulturowe, #fotografia, #FotografiaPodróżnicza, #Gothic, #gotyk, #historiaPolski, #HolyCross, #Kalejdoskop, #Klasztory, #krajoznawstwo, #Kraków, #Krakow, #KrzyżŚwięty, #LesserPoland, #Małopolska, #Monastery, #MonumentOfHistory, #NowaHuta, #OpactwoBenedyktynów, #OpactwoCystersów, #Photography, #Pielgrzymka, #Pilgrimage, #PolishHistory, #PomnikHistorii, #renaissance, #renesans, #Romanesque, #Romanizm, #RoweremPoMałopolsce, #SacredArchitecture, #Sanctuary, #Sanktuarium, #sightseeing, #slowtravel, #SzlakiRowerowe, #travel, #travelphotography, #turystyka, #Tyniec, #VisitKrakow, #VisitPoland, #VistulaCycleRoute, #VistulaRiver, #Wawel, #WawelCastle, #Wisła, #WiślanaTrasaRowerowa, #WycieczkaRowerowa, #ZabytkiKrakowa | Dodaj komentarz

Pierścienie ciszy. Forty Twierdzy Kraków

Opublikowano na 2026-06-01 by Janusz Nawrat

Najpierw słyszysz, jak zmienia się dźwięk. Idziesz nasypem, mijasz szpaler starych grabów, a potem wchodzisz w cień bramy i nagle robi się cicho — tą szczególną ciszą, którą trzymają w sobie grube, ceglane mury. Powietrze stygnie o kilka stopni. Pod stopami chrzęści żwir, gdzieś kapie woda, a światło, które przed chwilą było szerokie i letnie, teraz wpada do wnętrza wąską smugą przez strzelnicę. To pierwsze, czego forty Krakowa uczą oko i ucho: że obronność była przede wszystkim sztuką panowania nad przestrzenią, światłem i ciszą.

Interaktywna mapka: https://forty-twierdza-krakow.pplx.app

Wokół Krakowa rozsiane są dziesiątki takich miejsc. Tworzą jeden z największych i najlepiej zachowanych zespołów fortyfikacyjnych w tej części Europy — Twierdzę Kraków. To nie pojedynczy zamek ani jedna reduta, lecz cały system: rozłożony na ponad pięćsetkilometrowym obszarze pierścień obiektów, który przez kilkadziesiąt lat oplatał miasto coraz szerszymi kręgami.

Miasto w trzech kręgach

Historia tej budowli zaczyna się w połowie XIX wieku. Po Wiośnie Ludów Austria postanowiła zamienić Kraków — wówczas przygraniczne miasto monarchii — w twierdzę pierwszej klasy. Decyzję o budowie umocnień ogłoszono w 1850 roku, za panowania cesarza Franciszka Józefa I, i przez następne sześćdziesiąt kilka lat, aż po pierwszą wojnę światową, twierdza rosła, dojrzewała i wciąż na nowo dostosowywała się do postępu artylerii.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Dodaj komentarz

Winnice pod Krakowem. Jak smakuje światło Jury

Opublikowano na 2026-06-01 by Janusz Nawrat

Przewodnik z duszą po winnicach okolic Krakowa

Interaktywna mapa winnic: https://winnice-jura-krakow.pplx.app

Najpierw jest stok. Zanim pojawi się kieliszek, zanim ktokolwiek powie cokolwiek o cukrach, kwasowości czy roczniku — jest południowe zbocze nachylone do słońca pod takim kątem, jakby ktoś ustawił je celowo, niczym blachę do pieczenia. Winorośl nie rośnie byle gdzie. Wybiera miejsca, w których światła jest więcej niż gdzie indziej, gdzie poranna mgła spływa w dolinę i zostawia liście suche, gdzie wapienne podłoże oddaje w nocy ciepło zebrane za dnia. Pod Krakowem takich miejsc jest zaskakująco wiele, a większość z nich leży w zasięgu krótkiej wyprawy — czasem rowerowej, czasem samochodowej, zawsze takiej, z której wraca się z innym spojrzeniem na okoliczny krajobraz.

Małopolska bywała przez lata kojarzona z winem raczej historycznie niż realnie — jako region, który kiedyś winorośl uprawiał. Tymczasem dziś wokół Krakowa pracuje kilkadziesiąt winnic zrzeszonych w Małopolskim Szlaku Winnym, a najbliższe z nich zaczynają się dosłownie za rogatkami miasta. To nie jest pielgrzymka do odległej krainy. To popołudnie, które można wpleść między spacer a kolację.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Otagowano #Bielany, #degustacja, #enoturystyka, #fotografia, #fotografiakrajobrazowa, #johanniter, #Jurakrakowska, #JuraKrakowskoCzęstochowska, #jurassiclandscape, #krajobraz, #Kraków, #Krakow, #KrakowJura, #LandscapePhotography, #LimestoneWine, #Małopolska, #MałopolskiSzlakWinny, #ojcowskiparknarodowy, #petnat, #podróże, #Poland, #PolishWine, #polskawino, #polskiewino, #solaris, #SrebrnaGóra, #szlakwinny, #travel, #vineyards, #WhiteWine, #WineLovers, #winetasting, #WineTourism, #winnicaGoja, #winnicaKresy, #WinnicaSrebrnaGóra, #winnice, #winnicepodKrakowem, #wino, #winobiałe, #światło | Dodaj komentarz

Kamieniołom Liban. Miejsce, które pamięta więcej, niż chciałoby pokazać

Opublikowano na 2026-06-01 by Janusz Nawrat

Liban Quarry. A Place That Remembers More Than It Lets You See

Wejście jest niepozorne. Schodzisz z grzbietu Krzemionek Podgórskich, mijasz Kopiec Krakusa, skręcasz wzdłuż ogrodzenia – i nagle grunt urywa się pod stopami. W dole otwiera się rozległa misa wyrobiska: pionowe ściany wapienia, rude od żelaza i pordzewiałych instalacji, rozsypujące się tarasy, kępy brzóz wrastających w skałę tam, gdzie nikt ich nie sadził. Kraków zostaje za plecami. To, co masz przed sobą, nie wygląda już jak miasto i jeszcze nie wygląda jak dzika dolina. To miejsce w trakcie.

Kamieniołom Liban to dawne wyrobisko wapienia w Podgórzu, eksploatowane na skalę przemysłową od 1873 roku, gdy krakowski przemysłowiec Bernard Liban założył tu ze wspólnikiem firmę Liban & Ehrenpreis. Przez kilka dekad wydzierano stąd kamień, wypalano wapno, formowano fragment miasta z jego własnego podłoża. Potem przyszła wojna i nadała temu miejscu drugie, znacznie cięższe znaczenie. Wiosną 1942 roku Niemcy urządzili w kamieniołomie karny obóz Służby Budowlanej – Baudienstu – przez który przeszło około dwóch tysięcy więźniów, głównie Polaków. W lipcu 1944 roku, podczas likwidacji obozu, na jego terenie rozstrzelano grupę ludzi. To nie jest tło. To fakt, który trzeba nieść ze sobą, schodząc w dół.

A potem dochodzi warstwa trzecia, najbardziej myląca dla oka. W 1993 roku Steven Spielberg kręcił w kamieniołomie Liban sceny „Listy Schindlera”. Na sąsiednim terenie autentycznego obozu KL Płaszów stał już pomnik, a w kadr wchodziłyby bloki, więc obóz odbudowano tutaj, kilkaset metrów dalej – postawiono kilka wież strażniczych, dziesiątki baraków, charakterystyczne ogrodzenia i drogę wyłożoną replikami macew, żydowskich nagrobków. Film dawno zszedł z ekranów, a scenografii nie rozebrano do końca. Betonowe słupy, fragment „drogi z macew”, resztki konstrukcji wciąż tkwią w trawie. Stoisz więc przed dekoracją cudzej tragedii, postawioną tuż obok miejsca tragedii prawdziwej. Oko nie zawsze potrafi je rozdzielić.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Dodaj komentarz

Czego ołówek uczy fotografa

Opublikowano na 2026-05-10 by Janusz Nawrat

Żyjemy w epoce wizualnej natychmiastowości. Zapis obrazu na matrycy aparatu to kwestia ułamka sekundy – bezlitosnego, mechanicznego cięcia czasu, które zamraża rzeczywistość w cyfrowym kadrze. W tej pogoni za decydującym momentem łatwo zapomnieć, że patrzenie to proces, a nie tylko impuls. Kiedy jednak odłożymy na chwilę aparat i weźmiemy do ręki ołówek, zmuszamy nasze oko do zmiany trybu pracy. Zaczynamy doświadczać przestrzeni w rytmie slow art.

Grafit przesuwający się po chropowatej fakturze papieru i migawka aparatu pozornie należą do dwóch różnych porządków. W rzeczywistości są to dwa bieguny tej samej osi, na której opiera się każda sztuka wizualna. Czego zatem to archaiczne, powolne narzędzie może nauczyć współczesnego fotografa uzbrojonego w najnowszą optykę?

Anatomia światła i cienia

Fotografia z definicji jest malowaniem światłem. Aparat rejestruje je automatycznie, oddając wiernie rozkład fotonów odbitych od materii. Ołówek natomiast zmusza do fizycznego, mozolnego budowania światłocienia (chiaroscuro). Szkicując, nie możesz po prostu „uchwycić” cienia – musisz go zrozumieć. Musisz przeanalizować, skąd pada główne źródło światła, gdzie znajduje się półcień, a gdzie światło odbite delikatnie rozjaśnia najciemniejsze partie bryły.

Czytaj dalej →

Opublikowano przemyślenia | Otagowano #chiaroscuro, #composition, #CreativeProcess, #fotografia, #janusznawratfoto, #kompozycja, #lightandshadow, #mindfulness, #percepcjawizualna, #Photography, #sketchbook, #sketching, #slowart, #slowartmovement, #szkicowanie, #szkicownik, #sztukawizualna, #twórczość, #uważność, #visualart, #visualperception, #światłocień | Dodaj komentarz

Zamek w Korzkwi – historia, legendy i współczesność

Opublikowano na 2026-04-19 by Janusz Nawrat

Korzkiewski zamek od wieków góruje nad doliną rzeczki Korzkiewki, zaledwie około 13 km na północ od Krakowa. Ta niewielka, XIV-wieczna warownia rycerska zaliczana jest do słynnego Szlaku Orlich Gniazd, czyli systemu średniowiecznych zamków strzegących niegdyś granic Królestwa Polskiego. Dziś, dzięki pieczołowitej rekonstrukcji, zamek w Korzkwi znów ożywa – pełni funkcje hotelu i miejsca wydarzeń kulturalnych, a zwiedzający mogą poczuć atmosferę dawnych czasów, gdzie historia przeplata się z legendą.

Historia zamku Korzkiew

Średniowieczne początki

Początki zamku sięgają drugiej połowy XIV wieku, za czasów króla Kazimierza Wielkiego. Około 1352 roku rycerz Jan herbu Syrokomla (Jan de Syrokomla), pełniący funkcję sędziego krakowskiego, zakupił wzgórze Korzkiew i wzniósł na nim pierwszą fortecę – murowaną wieżę mieszkalno-obronną na planie prostokąta. Wieża ta miała około 9,5 × 12 m podstawy, grube na 2,5 m mury i pełniła jednocześnie funkcje obronne i mieszkalne. Wkrótce wokół niej powstały podstawowe umocnienia – dziedziniec otoczony kamiennym murem obronnym i prawdopodobnie drewniane zabudowania pomocnicze. Następne pokolenia rodu Syrokomlów związały swój los z Korzkwią – wnuk fundatora, rycerz Zaklika z Korzkwi, wsławił się jako dowódca chorągwi ziemskiej w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku. W kronikach Jana Długosza można znaleźć wzmiankę o jego bohaterskich czynach, co świadczy o znaczeniu rodu Korzkiewskich w tamtej epoce.

Czytaj dalej →

Opublikowano Miejsca | Otagowano #architekturazabytkowa, #castle, #castleevents, #castlehotel, #castleroute, #castlesinpoland, #culturalpark, #culturaltourism, #DiscoverPoland, #eaglesneststrail, #eventwzamku, #fortress, #fotografiakrajobrazowa, #fotografiapodroznicza, #heritagerestoration, #heritagesite, #historia, #HistoricArchitecture, #History, #hotelwzamku, #JuraKrakowskoCzestochowska, #juraskikrajobraz, #jurassiclandscape, #knightlystronghold, #korzkiew, #korzkiewskiparkkulturowy, #KrakowUpland, #LandscapePark, #LandscapePhotography, #Legends, #Legendy, #LesserPoland, #malopolska, #MedievalCastle, #noclegwzamku, #odbudowazabytku, #ojcowskiparknarodowy, #OrleGniazda, #parkkrajobrazowy, #Poland, #polska, #romanticgetaway, #rycerskawarownia, #sleepinthecastle, #szlakzamkow, #travelphotography, #turystykakulturowa, #warownia, #weekendgetaway, #weekendowywylot, #zabytek, #zamek, #zamekkorzkiew, #zamekwkorzkwi, #zamkiwpolsce, #zielonki, #zwiedzamypolskę, #średniowiecznyzamek | Dodaj komentarz

Szukaj:
Sierpień 2026

Pon W Śr Czw Pt S N

1 2

3 4 5 6 7 8 9

10 11 12 13 14 15 16

17 18 19 20 21 22 23

24 25 26 27 28 29 30

31

« Czer
Ostatnie artykuły / Recent posts
Wpisz swój adres e-mail, aby subskrybować tego bloga i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach pocztą e-mail.

Adres e-mail:

Dołącz do 3 innych subskrybentów

Sierpień 2026
Pon	W	Śr	Czw	Pt	S	N
					1	2
3	4	5	6	7	8	9
10	11	12	13	14	15	16
17	18	19	20	21	22	23
24	25	26	27	28	29	30
31

Dwa rodzaje porażki

Dwa opactwa, dwa wieki, jedna rzeka. Dwadzieścia sześć kilometrów, które czyta się jak otwartą księgę.

Miasto w trzech kręgach

Przewodnik z duszą po winnicach okolic Krakowa

Anatomia światła i cienia

Historia zamku Korzkiew

Ostatnie artykuły / Recent posts